نگاهش ثابت  و  دلش غوغا بود

آنگاه که لقمه نانی

به نام محبت

بگلویش

می ریزند

سکوت و تنهایی ، تنها مرهم اوست

تکلیف همین است و بس

 مرده ای بود

در جمع یاران سینه چاک

و غریب در میان مردگان خاک

( عنایت)

 





تاريخ : ۱۳٩۳/۳/۱٤ | ۱۱:٢۸ ‎ب.ظ | نویسنده : عنایت | نظرات ()
.: Weblog Themes By BlackSkin :.